HMC Calder 3 – Groot Ravenstein: 6 – 2

Door Bert Kramer

Wedstrijd: 9.01.16 HMC Calder 3 versus Groot Ravenstein uitslag 6 – 2

Persoonlijke uitslagen:

  1. Willem Blankert………. 1/2
  2. Leon ter Beek………….. 1/2
  3. Derk-Jan Morelis……….1
  4. Gijs van Breukelen…….1/2
  5. Wim van Oostrum……..1
  6. Cees Nuijten………………1/2
  7. Chiel Koster……………….1
  8. Bert Kramer……………….1

Schrijver dezes, bord 8, was het eerste klaar. Volgens de orde van teamleider Derk-Jan is de eerste veroordeeld tot het schrijven van een verslag. Dat wordt in mijn geval een verhaal naar Wahrheit und Dichtung, dus weinig Wahrheit en veel Dichtung. U kunt bezwaren maken maar dat zal aan de inhoud niet veel veranderen. Hoezo, zult u zeggen. Wel hou het op onvermogen. Mijn tegenstander, ene Schoofs, dacht in een opstelling van het Konings Indisch in de voorhand (grandioos geformuleerd) lang na over het al dan niet pakken van een indirect gedekt pionnetje. De man koos quasi geraffineerd voor het invlechten van een zelf gebreide bomgordelvariant in de stelling met andere woorden hij blies mijn pionnetje met hippische middelen op. Een paard werd aldus tot plofpaard gepromoveerd. Daar paarden gewoonlijk in tegenstelling tot kippen nauwelijks met antibiotica worden behandeld was de compensatie aan de schamele kant: weg pion, dag paard. Enige zetten eerder had de man zijn kasteel op b8 in een werelderfgoed positie gemanoeuvreerd. Zoekend naar enige zo terechte compensatie voor het plofpaard (wat is een pion?) bood hij mij onbedoeld een Palmyra oplossing voor zijn werelderfgoed op b8. Ik ben corrupt genoeg om daar zonder blikken of blozen aan mee te werken. Ik hoefde niet eens de grootheid van mijn Schepper luidruchtig onder de aandacht te brengen of dwangmatig respect op te eisen: de man capituleerde vervolgens. Leuk zult u zeggen, maar hiermee zadelde ik mijzelf op met het schrijven van een verslag, een bezigheid waar ik niet altijd goede ervaringen mee heb. Bord 6, oud-voorzitter Cees N. klampte niet lang daarna mij aan: zijn tegenstander had hem remise aangeboden. Zoals onder intimi bekend heb ik van schaken de ballen verstand. De vraag van Cees hoe staan we ervoor, vond ik aandoenlijk. Cees is ongeveer de enige oud-voorzitter bij wie ik over enig krediet beschik. Om mij een houding te geven liep ik competentie veinzend langs de borden, snoof de lijfgeuren op van onze tegenstanders (de angst zat er goed in) en kon Cees toezeggen een eventueel bod aan te kunnen nemen. Aldus geschiedde. Vervolgens Chiel op bord 7, hij had een op het oog een iets betere stelling. Weliswaar een dubbelpion op de e-lijn maar wel een pion meer. Ik zat naast hem; af en toe wierp ik een blik op zijn stelling. Zijn tegenstander deed op een gegeven ogenblik volkomen onnodig nog een pion in de aanbieding. Geen ongebruikelijke handeling in deze tijd van het jaar maar deze uitverkoop grensde aan het buitensporige. Chiel incasseerde deze pion zonder blikken of blozen. De man gaf een ogenblik verbijsterd rondkijkend plomp verloren op. Voor de onderbond een merkwaardige attitude. Gewoonlijk geef men in die kringen pas op als je een half kistje aan stukken en pionnen achterstaat en mat zich begint op te dringen. De volgende partij die werd beëindigd was bord 4 de partij van Gijs van Breukelen. U kent Gijs van Breukelen? U kent Gijs van Breukelen niet! Gijs heeft een reputatie opgebouwd van eindspelcomponist. Een reputatie tot ver over onze landsgrenzen heen. In oudere jaargangen van Schakend Nederland stonden bijvoorbeeld studies van Gijs in de rubriek van wijlen Jan van Reek. Ik ben iedere keer weer zo onder de indruk van dergelijke kwaliteiten dat ik bij ordinaire competitiewedstrijden geneigd ben de man bij voorbaat een feeststoel aan te bieden. De partij eindigde in remise. Ik weet of ik nu moet zeggen bravo Gijs of jammer Gijs. Stand inmiddels 3-1. Willem bord 1 speelde tegen een in zwart gekleed ietwat buikige één-oorbeldrager. Welke communicatieve signalen een in zwart gekleed ietwat buikige één-oorbeldrager uitzendt is mij niet duidelijk. De man had wel de allure van hier zit de landskampioen van Groot-Ravenstein. Let wel niet Ravenstein, maar Groot-Ravenstein. Het is ook Groot-Brittannië! In het verre verleden produceerde Groot-Ravenstein enige tijd een waarnemend voorzitter van de KNSB. Het schiet mij spontaan te binnen ik geef het maar even door. Swabisten kunnen hier een merkwaardig neurologisch defect postuleren. Van schaken geen verstand maar wel weten etc. Willem hield zijn landskampioen op een remise, het kan ook net andersom zijn geweest. Ik zag in de wandeling een bord vol hout en twee mannen zich een schedelblessure werken om daar enige orde in te scheppen. Derk-Jan bord 3 sleepte vervolgens een teamleider waardig de overwinning binnen niet zonder medewerking van zijn tegenstander. Ik dacht maar ik kan mij vergissen zijn tegenstander begaafd blunderen. Blunderen is een vorm van vergrijpen. Niet te verwarren met wat er in de nacht van Oud op Nieuw in het centrum van Keulen gebeurde. Bij Derk-Jan was weliswaar ook een dame in het geding, maar het vergrijp was van een geheel andere orde. Er zijn Swabisten die beweren dat neurologische geconditioneerde homo erotische fantasieën een tijdelijk defect op kunnen leveren die de kwaliteiten en mogelijkheden van een dame dramatisch geweld aandoen. Ik begrijp dat er in potteuze kringen al dan niet terecht ernstige bezwaren worden gemaakt. Maar Derk-Jan was er hoe dan ook goed mee. Leon bord 2 speelde vervolgens remise. Ik heb daar weinig van meegenomen. Mocht Leon zicht tekort gedaan voelen dan kan hij wat mij betreft als enige bij wijze van compensatie zijn partij aan dit verslag toevoegen. Uiteraard per zet aangeven wat wij allemaal gemist hebben aan inzichten en niet in het minst aan hogere emoties. De laatste man, Wim, zag ik met een welhaast satanisch genoegen zijn tegenstander uitwringen. Zo’n partij verliezen dat gaat aan je knagen, daar gaat een mens van bedwateren. In Swabistische kringen, u kent inmiddels die overigens merkwaardige categorie deskundigen, spreekt men van schaken met een volle blaas. Telkens als je denkt: eindelijk een rustpunt nu kan ik mijn blaas keren, word je tot uitstellen gedreven. Je energiehuishouding raakt uit balans met als gevolg dat in plaats van sterke afwachtende zetten worden gedaan. Hoe fataal. Bij iets meer zeikvaardigheid had de man wellicht remise kunnen houden.’ s Mans Lebensraum op het bord werd per zet ingeperkt. Probleem: hoe blijf je alert in een stelling waarbij voortdurend mogelijkheden slinken? Je zag de man na iedere zet schichtig kijken waar kan ik mij discreet ontlasten. Bij de V &D doe je dat tegenwoordig ergens op de meubelafdeling achter een bank of zo. Maar in gelegenheid als De Biechten moet je gelet op de naam al bij voorbaat je schaamte overwinnen. En zo werd de stand 6 – 2.

2 comments to HMC Calder 3 – Groot Ravenstein: 6 – 2

  • Rino Loman

    Een kostelijk verslag, Bert! Ik stel voor dat we de volgende wedstrijd allemaal wachten totdat jij als eerste klaar bent.
    Wel even één opmerking: ook paarden worden naar verluid met antibiotica behandeld en zelfs met heel veel want een paard, daar kan meer in.

    Rino

  • Loek Mostertman

    Gefeliciteerd met deze forse overwinning! De uitslag deed me denken aan
    Nederland-Luxemburg uit 1946 met Lenstra, Rijvers en Wilkes.
    En dat nog zonder matador Rino. Was die verhinderd of viel die buiten de boot? In het laatste geval had hij mooi kunnen invallen in het tweede, dat met dezelfde cijfers van Venlo verloor …
    Complimenten ook voor het heldere, maar soms iets te wijdlopige verslag, dat toevoeging van de notaties welhaast overbodig maakte!

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>