De vloek van de Pieten

door Cees Nuijten

Het zou een simpele wedstrijd worden. Goed voor de individuele scores.
Onze tegenstander RDS A, de Rooise Dam- en Schaakclub, was op papier het zwakste team uit onze klasse. Na twee mooie overwinningen leek een hoge plaats in de eindstand voor ons al vast te staan.

De sneeuw viel met bakken naar beneden en de tegenstanders van ons C-team belden af omdat zij de barre tocht van Oss naar Den Bosch per auto te gevaarlijk vonden. De watjes en zij niet alleen. Als in 2017 enkele sneeuwvlokjes vallen, kleuren in Nederland de weercodes donkerrood, mogen vliegtuigen niet opstijgen, vallen bussen en treinen uit, worden alle verloven ingetrokken en ligt het telefoonverkeer plat door miljoenen angstige appjes en mailtjes. Wat een hijgerige en schijterige tijd! Als dit zo doorgaat, wordt over enkele jaren tijdens een zomers regenbuitje de noodtoestand uitgeroepen en moet de regering terugkomen van haar zomerreces.
Maar dit alles gold natuurlijk niet voor onze opponenten uit Sint-Oedenrode, waar men gewend is aan de ontberingen van de onvruchtbare zandgronden. Het leven daar is ook nu nog zwaar, want het is niet niks als je als als schaker jouw denkavond moet doorbrengen tussen beoefenaren van het damspel. De lezer zal begrijpen dat wij veel empathie en sympathie koesteren voor schakers die zich dit wekelijks moeten laten welgevallen.
In de week van Sint-Erklaas is het bijna symbolisch als je tegen Sint-Oedenrode moet spelen. Ik ken veel heiligen, maar de heilige Oedenrode is mij onbekend.
Daarbij bleef het niet bij, want er kwam een afmelding van onze eerstebord speler Pierre. In de Sinterklaastijd is natuurlijk zonder meer duidelijk dat alleen een bijzondere Piet onze Pierre mocht vervangen en in Piet van Eijndhoven hadden wij een waardige vervanger. Dan hadden wij verder nog Loek, een wijs man met bijna 80 jaren schaakervaring en Matthijs, die in eerdere wedstrijden al had aangetoond dat het managen van ons team bij hem in goede handen is. En dan was ik er ook nog, de schrijver van dit stukje, en de enige die tot nu toe een partijtje had verloren.
De rating van ons team was op alle borden 200 punten hoger dan die van onze tegenstanders en dus moest een kleine overwinning mogelijk zijn.

Na een klein uurtje bracht onze nestor Loek het eerste punt binnen.

De avond was nog lang en de bordposities waren veelbelovend en dus namen we afscheid van Loek, die met een tevreden gevoel naar huis fietste.
Even later was mijn partij ook klaar. Mijn sympathieke tegenstander gaf direct na de opening een pion weg en trapte niet veel later in een valletje, dat hem een toren kostte.

Ik had mijn vrouw beloofd haar op te halen op haar Spaanse avondje bij El Bosco als ik op tijd klaar zou zijn. Even nog gekeken op de twee overblijvende borden en dan naar huis. Matthijs stond wat krap, maar met zijn kwaliteiten zou dat wel goed komen en hetzelfde gold voor Piet.
De volgende ochtend keek ik op de site van de NBSB en geloofde mijn ogen niet. Het was 2-2 geworden! Een mailtje naar Loek en even later was daar zijn reactie.

“Beste teamgenoten,
Naar aanleiding van het mailtje van Cees ging ik eens kijken op de NBSB-site. Wie schetst mijn verbazing om daar te zien dat Piet en Matthijs beiden zouden hebben verloren. Dat kán toch niet met gemiddeld 200 elo-punten méér !?
Groeten van Loek.”

Maar het kon wel en dit is wat Matthijs er zelf van zegt.

” Via een eenvoudige combinatie kon mijn tegenstander een dame winnen tegen slechts twee lichte stukken. Niet best dat me zoiets overkomt. Is het onderschatting, is het vermoeidheid, wie zal het zeggen? In de opening meende ik mijn tegenstander onder druk te kunnen zetten. Optisch zag mijn stelling er aardig uit, maar er zat niets in en de tegenstander vond de juiste verdedigende zet. Ik moest mijn stukken vervolgens terugtrekken. Het stond nog gelijk, maar ik had wel veel tijd verbruikt, wellicht had ik mijn rekencapaciteit reeds opgemaakt.

Matthijs Dijkstra (1998) – Martijn Bax (1782)

In deze diagramstelling was 18. h3 Lh5 19. g4 Lg6 geboden, waarna het volgens Houdini 4 gelijk staat. Op 18…Lxh3?? volgt 19. e3 en wanneer het paard van d4 naar f5 of e6 gaat, volgt Dh5. De loper is dan gevangen. Omdat het paard niet weg kan, gaat zwart gaat dus een stuk verliezen.
Ik speelde iets te agressief 18. Lg5 Dd7 en daarna de slechtst mogelijke zet 19. Dd2. Na 19… Lxe2 schrok ik wakker en kon direct opgeven. Ik heb nog doorgespeeld tot en met zet 40, maar met een volle dame achter en mat in enkele zetten heb ik opgegeven.”

En wat was er bij Piet gebeurd?
“Beste Cees,
Kort na de opening verraste de tegenstander mij met een origineel plan, waardoor hij druk op de damevleugel kreeg. Net toen ik me daaraan ontworsteld dacht te hebben, verraste hij me nog een keer.
Groeten,
Piet
John ten Ham (1862) – Piet van Eijndhoven (2044)


Na 29. f4 exf3 e.p. heeft wit koelbloedig met z’n g-pion teruggenomen: 30. gxf3. Ik reageerde met 30…. Pc4. Daarop volgde 31. Pxc4, dxc4 32. f4 om de dame van g3 te houden. Hier had ik waarschijnlijk 32….a5 moeten spelen, om na 33. a3, axb4 34.axb4 pion e3 onder vuur te nemen met 34… Ta3. Wat ik deed, was minder. Na 32. f4, Tce8 33.Tf3, Lg7 34. Dxc4, Te4 35. Dd3, Tae8 36.Pe2 speelde ik 36 … De7 (36… a5 was beter geweest) en de partij ontspoorde. 37.Tb3, a5 38.bxa5! Dxc5 39. a6, g5? (39… h4) 40. fXg5, Dxg5. 41.Tg3 De5 42. a7, h4 43. Tf3, c5 44. Tb8, c4 45. Txe8+ Dxe8 46. Dd5 opgegeven.

Eindstand dus 2-2 en ik weet nu ook wat er fout is gegaan. We waren onze winterwortels vergeten en daar zijn Pieten heel gevoelig voor.

1 comment to De vloek van de Pieten

  • Pierre Smeets

    Mooi verslag. Doet denken aan de tijd dat er nog geen tv bij de Tour was. Volgens insiders waren de verslagen toen interessanter dan de etappe.

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>