Le roi c’est toi, oftewel Le roi c’est Twan

Normaal gesproken legt Twan slechts één clubgenoot per avond om en dat al jaren op een rij.  Na tien clubkampioenschappen leek het hem een goed idee  te proberen ons allemaal in een keer op een hoop te vegen.  In schaaktermen het dat een simultaan. Het hoefde niet per se tot middernacht te duren:  met een beperkte bedenktijd van anderhalf uur zou het ook wel  lukken. Dan praten we over een kloksimultaan.  Een aantal van ons was al bij voorbaat zo bang dat ze zich niet aanmeldden en anderen wisten niet hoe snel ze op vakantie moesten gaan om een  afgang te voorkomen.  Zo bleef er een twaalftal dappere HMC ‘ers  over , aangevuld met  twee versterkingen van buiten in de persoon van Ton Snoeren, lid van De Kentering en Brent Burg van Dubbelschaak.

Op 5 juli vond de confrontatie plaats. Na een kort inleidend woordje van Twan zelf, schudde hij een ieder de hand, om vervolgens op  alle borden, voor zover mijn waarneming  strekte, met 1.e4 het vuur te openen. Binnen een uur werden de eerste slachtoffers  in stilte afgevoerd, daarna zagen we zelfs iemand van 2100+ het hoofd buigen en tegen het einde ook nog de man met de hoogste rating. U mag proberen de namen te raden.

Vier man overleefden: Pierre Smeets, Ton Snoeren, Chiel Koster en Kees van Oirschot. Ze speelden remise. Als beloning mochten ze met de van trots glimmende grootmeester op de foto.  Niemand won.

Bij dezen: nogmaals bedankt Twan voor je grote inspanningen en gefeliciteerd met het knappe resultaat.   Le roi c’est toi.

Kees van Oirschot

Hieronder  vijf partijen, waaronder de vier die in remise eindigden.

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>