Ecce Homo Ludens XLIV: Biel / Bienne


Legendarische HMC-partijen, schaakcuriosa, openingsfeitjes en nog veel meer komen aan bod in deze wekelijkse rubriek van René Olthof.
Onze wandelende encyclopedie heeft in zijn computer een hele schatkist aan schaakmateriaal verzameld, die hij nu graag met de lezer van de HMC-website wil delen onder de naam Ecce Homo Ludens. René werkt ook bij New In Chess waardoor hij de toptoernooien op de voet volgt en op de hoogte is van de nieuwste ontwikkelingen op openingsgebied.
Zie hier de Spelende Mens, op iedere woensdag om 19.00 uur.

Je kunt er de klok op gelijk zetten. In de week voor en de week na de nationale feestdag van Zwitserland op 1 augustus wordt het schaakfestival van Biel gehouden. Hans Suri begon ermee in 1968 en hij was dertig jaar toernooidirecteur tot en met 1997. Kort voor de 45e editie op 14 juni 2013 overleed hij, maar het toernooi bleek een sterk merk. De organisatie noemt het zelfs het langstlopende ononderbroken jaarlijkse schaakfestival ter wereld. De eerste editie werd gewonnen door lokalo Edwin Bhend, het jaar erop was Jan Timman al van de partij en daarna staan er vele klinkende namen op de winnaarslijst van het zogenaamde MTO (Maître Tournoi Open).

Suri haalde ook drie keer een interzonaal toernooi naar Biel (1976 Larsen; 1985 Vaganian en 1993 Gelfand) en de erelijst van de GMT (Grand Maître Tournoi) is zonder meer indrukwekkend. Miles won in 1977 de eerste editie, daarna kwamen er winnaars als Kortchnoi (2x), Ivanchuk,  Karpov (3x), Anand, Piket, Gelfand, Morozevich (3x), Caruana en in het laatste decennium Wang Hao, Hou Yifan (!) en vijf keer Maxime Vachier-Lagrave.

Nu is dus de 54e aflevering aan de gang. De GMT is een achtkamp met o.a. Gata Kamsky en Boris Gelfand als oude krijgers en Nihal Sarin en Vincent Keymer als aanstormende talenten.

Boris Gelfand (Ohrid ECC 2009) deed zes keer eerder mee in Biel

Nihal Sarin (Leiden 2018) – een van de talloze aanstormende talenten uit India

35 jaar geleden in 1986 deed ik zelf mee. Na toernooien in België, Duitsland, VS en Canada was Zwitserland mijn vijfde schaakbuitenland. Per trein naar het grensgebied van het Duits- en Franstalige deel, gelegen aan de gelijknamige Bielersee.

In de eerste ronde was het meteen raak. Een Hongaar met 2415, die het jaar ervoor zijn IM-titel binnenhaalde, speelde mij compleet van de bord. Biel is zijn favoriete toernooi. Ik telde minimaal 9 deelnames tussen 1981 en 2009.

Peter Sinkovics – kind aan huis in het Bieler Palais des Congrès

Een mooi doekje voor het bloeden was de Torero-prijs, genoemd naar een beeldje van een stierenvechter dat voor het restaurant in de toernooilocatie stond. Voor deze inblikpartij kreeg mijn tegenstander een tegoedbon voor een etentje, maar voor mijn aandeel ik ook!

Na drie kansloze nullen was ik gezakt naar tafel 75, maar het goede nieuws was dat ik toen mijn geheime wapen tegen het Russisch in praktijk kon brengen.

Rasmus Svane (Hoogeveen 2011) – Tien jaar later een van de grote concurrenten van Daniel Fridman in Duitsland

Met dit variantje ga je Carlsen niet verslaan in een WK-match, maar voor clubspelers is het uitermate geschikt. Liefhebbers van het Russisch houden doorgaans niet van eindeloze complicaties zoals we die zien in de volgende partij.

Rini Kuijf (Haarlem BDO 2011) – elf keer remise afgeslagen, maar wel deksel op de neus

De Leo van Kuijkprijs Hoogoven 1984 was voor Rob Hartoch

Na deze meevaller kwam ik aardig op gang en met twee zeges (waaronder op Enrico Paoli – zie Ecce XXI keerde ik terug op 50 procent. Uiteindelijk scoorde ik nog een vol punt en vier remises o.a. tegen landgenoten Maarten Etmans en Fitzgerald Krudde en haalde 6 uit 11. In de slotronde was dat op mijn tandvlees tegen Christian Schubert, in 1977 namens Duitsland actief op het EK Jeugd in Groningen 1977/78 en in de jaren ’80 7 seizoenen in de Bundesliga uitkomend voor Bayern München. Een beroerd toreneindspel met minuspion kon ik houden dankzij actief spel.

Voor deze rubriek heb ik voor de grap eens gekeken naar de schaakloopbaan van Jean Jasinczuk, mijn tegenstander in de vierde ronde. Geboren 24 mei 1960 en tot mijn stomme verbazing deelnemer aan het 60e Frans Kampioenschap te Clermond-Ferrand 1985. Dat was een (half-)open toernooi met 13 ronden en 28 deelnemers, gewonnen door Sharif en Seret met 9 uit 13. Jasinczuk eindigde in de kelder met 4 punten (+2 =4 -7), maar begon wel met een overwinning.

Zo te zien gestopt met schaken in teamverband in 1988. Hij speelde toen in de hoogste divisie van de Franse clubcompetitie.

Borislav Ivkov werd in Engeland 1951 de eerste jeugdwereldkampioen

Niet iedereen heeft gespeeld tegen de eerste jeugdwereldkampioen, laat staan gewonnen…

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>